مردمان گیلان زمین در حال دفن زیر زباله هستند

ارتفاع نزدیک 100متری زباله در سراوان؛ حاصل بی‌مدیریتی

دل نوشته ای از مشکلات مردم مظلوم‌سراوان

«آدم در شمال کشور در نزدیکی زیباترین جنگل زندگی کند، اما جرأت نکند حتی در خانه‌اش را از ترس پشه و مگس باز کند. باورت می‌شود روی میزهای خانه ما به‌جای دستمال کاغذی، نمک و فلفل و خوردنی پراز پیف پاف است.»

این گفته یکی ازاهالی سراوان رشت است. سراوان، روستایی کوچک و زیبا که به‌خاطر همجواریش با سایت زباله در سال‌های اخیر بارها خبر ساز شده. نزدیکی به کوه زباله از روستای سراوان جایی غیرقابل سکونت ساخته. مردم روستا می‌گویند به دلیل این همجواری به انواع بیماری‌های پوستی و گوارشی و… مبتلا شده‌اند.

مردم روستا میگویند مسئولان وعده دادند، مشکل را حل کنند. وعده‌ای که به‌گفته آنها هیچگاه محقق نشد.

می‌گویند زباله سراوان ۱۵ هکتار از جنگل‌های هیرکانی را اشغال کرده است.

سراوان در ۳۵ کیلومتری شهرستان رشت چهارهزار نفر جمعیت دارد و از سال ۶۲ زباله ۱۳ شهر استان درست جایی در دو کیلومتری این روستا تخلیه می‌شود.

نه تنها مردم سراوان در این باره گلایه دارند که فعالان محیط زیست هم به این شیوه بدوی انباشت زباله بارها اعتراض کرده‌اند. چون معتقدند شیرابه زباله‌ها تالاب انزلی و آب دریا را هم آلوده کرده و وضعیت اقلیمی منطقه را تغییر داده است.
مردم سراوان برای اعتراض به این وضعیت شورایی محلی تشکیل داده‌اند. شورایی متشکل از پنج نماینده‌ای که برای رایزنی با مسئولان و پیگیری مطالبات مردم سراوان پیشقدم شده‌اند.

حمیدرضا درودیان، عضو انجمن بوم‌بانان لاهیجان و استاد دانشگاه، می‌گوید: «در جنگل به بدوی‌ترین و سنتی‌ترین شکل ممکن دپوی زباله درست کرده‌اند این شکل انباشت زباله کاملاً بدوی است و به‌خاطر حجم بالای زباله‌ها امکان تفکیک هم وجود ندارد و فقط امحای آنها چاره‌کار است با شروع هر بارندگی شیرابه‌ها سرازیر می‌شود و داستانی می‌سازد. تنها راه حل این مشکل نیروگاه زباله است که اداره محیط زیست هم اجازه تأسیس نیروگاه را در نزدیکی شهر رشت نمی‌دهد. شهرداری تنها کاری که برای سراوان می‌کند سمپاشی روستاست که این کار خسارت بارتر است.»

به‌گفته درودیان از اثر پروانه‌ای شیرابه‌ها هم نباید غافل ماند اینکه این شیرابه‌ها وارد آب‌های زیر زمینی می‌شود و حتی تا فاصله زیاد می‌تواند رودخانه‌ها و سفره آب‌های زیر زمینی را آلوده کند.

مردم سراوان می‌گویند خانه و زندگی ما که هیچ، جنگل را تبدیل به زباله دانی کرده‌اند. روزی بوی چوب و علف آدم را یاد جنگل می‌انداخت، الان زباله. می‌گویند کاش تا دیرتر از این نشده فکری به‌حال ما کنند.

🖋ترانه بنی‌یعقوب