?چند کلام با رئیس جمهور ✒مائده عطائی

متن سخنان یک بانوی گیلانی در حضور رئیس جمهور و در دیدار با نخبگان

پایگاه خبری؛ تحلیلی《گیل فام》

?”اعظم البلاءِ انقطاع الرجاء”

روزهایی بود که همه خسته بودند، خسته از بازگشت به عقب، خسته از سایه‌ی جنگ و فشار تحریم‌ها، خسته از انسداد سیاسی و تیغ تیز سانسورها، خسته از دروغ و حصر، خسته از تضعیف ایران!
و سکوتی در پس این خستگی بود که با صدایی شکست! صدای کسی که منجی نبود اما «کلید» داشت! صدای کسی که قرار بود قفل‌های زندگی مردم را باز کند. صدای کسی که سرهنگ نبود و قرار بود ایران را با دنیا آشتی دهد. صدایی که نامش را هاشمی و خاتمی و خمینی زمزمه می کردند.
و امیدی که در پسِ این صدا روشن شد! امید به تغییر بود، امید صلح با جهان، امید جلو رفتن!

?آقای دکتر روحانی! ما همان‌ها هستیم که آن صدا را شنیدیم و آن «نورِ امید» را دیدیم و به شما اعتماد کردیم تا رئیس‌جمهورمان باشید.

?آقای رئیس‌جمهور! ما همان‌ها هستیم که گفتیم به عقب بازنمی‌گردیم اما…
اما حالا نگرانیم. از دست‌هایی که می‌خواهند به عقب برمان گردانند! دلواپس نیستیم اما نگرانیم
نگران برجامی که سایه ی تحریم ها را از ایران دور می کرد، نگران ِ شرایط منطقه که درگیر تروریسم و سیاست‌های کور برخی کشورهاست و ما همچنان می‌خواهیم که «ظریف» باشد و دیپلماسی‌اش، و اعتبار بین‌المللی و وجهه‌ی صلح‌جوی ایران در دنیا برقرار بماند! ما نگران آینده‌ی ایرانیم و نه‌فقط دلواپس سانتریفیوژها

?آقای رئیس‌جمهور ما نگرانیم .
عجول نیستیم اما حق بدهید که با گذشت حدود ۶ سال، نگران وجود سایه‌ی امنیتی بر نهال سیاست باشیم. نگران اینکه جایگاه قانونی دولت تضعیف شود و دیگرانی در تصمیم سازی ها و انتصاباتش مداخله کنند که پشتوانه رای مردم را ندارند.