ناصر مسعودی درگذشت

استاد ناصر مسعودی، از برجسته‌ترین صداهای موسیقی بومی گیلان و یکی از چهره‌های اثرگذار در حفظ و گسترش فولکلور «گیل و دیلم»، شامگاه گذشته دار فانی را وداع گفت. او که دهه‌ها روایتگر صادقِ زبان، فرهنگ و موسیقی مردم این دیار بود، پس از عمری فعالیت هنری، جامعه فرهنگ‌دوست گیلان را در سوگ فرو برد.

گیل فام / استاد ناصر مسعودی، از برجسته‌ترین صداهای موسیقی بومی گیلان و یکی از چهره‌های اثرگذار در حفظ و گسترش فولکلور «گیل و دیلم»، شامگاه گذشته دار فانی را وداع گفت. او که دهه‌ها روایتگر صادقِ زبان، فرهنگ و موسیقی مردم این دیار بود، پس از عمری فعالیت هنری، جامعه فرهنگ‌دوست گیلان را در سوگ فرو برد.

⸻

درگذشت مسعودی؛ خاموش شدن یکی از آخرین صداهای حامل «قول»

مرگ ناصر مسعودی فقط از دست دادن یک خواننده نیست؛ خاموش شدن یکی از آخرین صداهایی است که فولکلور گیل و دیلم را بی‌میانجی، همان‌طور که بود و هست، منتقل می‌کرد. او نماینده‌ی نسلی بود که موسیقی را از دل زمین، کار، طبیعت و گفتار مردم می‌گرفت — نه از آموزشگاه‌ها و آرشیوها.

⸻

«قول» چیست و چرا مرگِ حاملانش خطرناک است؟

فولکلور گیل و دیلم، چه در جلگه و چه در کوهستان، بر پایه‌ی سنت شفاهی شکل گرفته است؛ چیزی که به آن «قول» می‌گویند — همان آواز-روایت‌هایی که سینه‌به‌سینه منتقل شده‌اند.
«قول» فقط یک آهنگ نیست؛ یک بسته‌ی فرهنگی است:
• لحن
• واژگان
• تصویر طبیعت
• احساسات مردم
• روایت‌های جمعی و آیینی

این میراث چون روی کاغذ نوشته نشده، تا حاملش زنده است، زنده است — و وقتی آن صدا خاموش شود، بخش‌هایی از این حافظه جمعی هم خاموش می‌شود.

فوت مسعودی دقیقاً یادآور همین آسیب‌پذیری است.

⸻

فاصله‌ی امروز نسل‌ها با موسیقی بومی

واقعیت تلخ این است:
بخش بزرگی از موسیقی گیل و دیلم، امروز در ذهن چند سالخورده باقی مانده و در زندگی نسل جدید کمتر شنیده می‌شود. تغییر سبک زندگی، مهاجرت، رسانه‌های سراسری و بی‌تفاوتی فرهنگی باعث شده موسیقی بومی از «زندگی» به «نوستالژی» تبدیل شود.

اگر این روند ادامه پیدا کند، آنچه می‌ماند تنها چند فایل صوتی پراکنده و چند اسم باقی‌مانده در حافظه جمعی خواهد بود.

⸻

مسعودی؛ پلی که حالا شکافش عمیق‌تر شده

ناصر مسعودی از معدود افرادی بود که موسیقی بومی را با صداقتی بی‌نظیر به نسل امروز رساند.
او نه موسیقی را زیبا می‌کرد، نه اغراق می‌کرد؛ همان چیزی را می‌خواند که مردم این سرزمین زندگی کرده بودند.
حالا نبودِ او یعنی یک شکاف تازه در انتقال این میراث. اگر این شکاف پر نشود، فولکلور گیل و دیلم ناچاراً به سمت فراموشی می‌رود.

⸻

چرا باید امروز، نه فردا، برای حفظ این میراث کاری کرد؟

چون فولکلور فقط هنر نیست؛ هویت است.
این موسیقی‌ها:
• تاریخ ما هستند
• زبان ما را زنده نگه می‌دارند
• شیوه‌ی زیستن ما را روایت می‌کنند
• حافظه‌ی احساسی مردم این سرزمین‌اند

وقتی حاملان «قول» می‌روند، ما بخشی از خودمان را از دست می‌دهیم.

⸻

درگذشت مسعودی؛ فرصتی برای بیداری فرهنگی

مرگ او باید نقطه‌ی توقف باشد؛ لحظه‌ای که مردم بپرسند:
«از موسیقی مادری‌مان چه مانده و برای حفظش چه کرده‌ایم؟»

اگر حفظ این میراث را جدی نگیریم، چند سال دیگر «قول» فقط یک واژه‌ی تاریخی خواهد بود، نه بخشی از زندگی مردم.

⸻

استاد ناصر مسعودی میراث‌دار صدایی بود که از دل مردم گیل و دیلم برمی‌آمد.
با رفتن او، مسئولیت بر دوش همه‌ی ماست — مردم، هنرمندان، پژوهشگران و خانواده‌هایی که هنوز در خانه‌هایشان آواز گیلکی و دیلمی شنیده می‌شود.

این موسیقی اگر بناست زنده بماند، باید در گوش‌ها و زندگی مردم حضور داشته باشد، نه فقط در آرشیوها و سالنامه‌ها.

پوریا فرهش

لینک کوتاه : http://gilfam.ir/?p=45964

مطالب مشابه

فراخوان مسابقه طراحی پوستر جشنواره تئاتر خیابانی شهروند لاهیجان اعلام شد

دعوت دبیر جشنواره ملی عکس لاهیجان از عکاسان سراسر کشور برای حضور در این رویداد

کودکان و نوجوانان رشتی به یاری دریای کاسپین آمدند / برگزاری ویژه‌برنامه مشترک محیط زیست گیلان و کانون پرورش فکری در خانه محیط زیست رشت

جزیره استخر و باغ نارنج با همکاری میراث فرهنگی ساماندهی می‌شوند

نقشه ژنتیکی گونه‌های در معرض تهدید حیات وحش کشور تدوین می شود

تأکید فرماندار لاهیجان بر تقویت زیرساخت‌های انتظامی و ارتقای ایمنی راه‌ها

ساعت کاری ادارات دولتی از ۱۵ شهریور تغییر می کند

پارک ملی‌ای که هنوز آن‌طور که باید شناخته نشده است

کاسپین در روز پاسداشت؛ دریایی که بیش از جشن، به اقدام مشترک نیاز دارد

رسانه‌ها حلقه ارتباطی مردم و مسئولان هستند